Kiki de Kumquat
Afgelopen weekend wilde ik dit al doen, maar het is er vandaag pas van gekomen. Vol trots presenteer ik u de laatste telg in mijn kleine familie: Kiki de Kumquat!
Nu.nl: Leer je termen eens!
Uit dit artikel:
“Muziek in Apples online winkel iTunes is niet langer voorzien van de omstreden kopieerbeveiliging DRM.”
Het is ofwel “kopieerbeveiliging”, ofwel “DRM”, maar niet allebei. Waarom lees ik die site eigenlijk nog? Is al de zoveelste keer dat blijkbaar één of andere stagiair stukjes schrijft over onderwerpen waar hij of zij duidelijk niks van begrijpt, maar zich niet de moeite neemt om de boel even te onderzoeken.
Redactie van NU.nl: lees eens over Digital Rights Management.
A Different Project
The seatbelt of my car is stuck. Very annoying, I always drive with my seatbelt on (you risk a fine if you don’t here in NL) and it feels like driving naked when I can’t use it. So today I brought my car to the mechanic’s.
The car is there now, I just walked to my dad’s house (it’s closer to the shop than my own) and I came across this sign:
Seen in Puth
It’s a photo made with my cell phone, so not that clear. The whole sign is of a kind that we see here often, usually at construction sites. The contents are:
- Project: Rik
- Date of delivery: 23 nov 2008
- Building contractor: Daddy
- General foreman: Mommy
- Supervisor: Luuk
- Interested: www.j3kidsart.nl
Geluiden
Het licht flikkert nu we afremmen. Achter me zit een jonger meisje met een enigszins buitenlands accent. Voor me, ergens, zit iemand met een muziekspeler die harder staat dan zijn oren kunnen verdragen. Rechts voor me zit een meisje met bruine laarsjes op de bank tegenover haar. Haar vriend waarschuwde haar eerder toen de conducteur eraan kwam. Laarsjes snel van de bank af. Maar hij was amper voorbij en haar benen gingen weer omhoog.
Tegenover het gangpad zit een vrouw een vertaald boek te lezen, De Pantheon Getuige. Since The Da Vinci Code zie je mensen allerlei boeken lezen met mystiek klinkende titels in dezelfde stijl als The Da Vinci Code. Nikszeggend titels die een woordspeling willen delen met een succesvol boek. Ik vraag me wel af in hoeverre dat werkt.
Eigenlijk heb ik niks te vertellen. Ben gewoon gaan schrijven omdat ik niet meer wilde denken. Niet meer piekeren over wat geweest is en wat nog gaat gebeuren, maar gewoon opgaan in het heden. Na een heerlijke avond met een goede vriendin zou ik mijn avond verpesten als ik verval in mijn gepieker. Niet dat ik het echt kan tegenhouden.
Wat als, wat als. Wat als deze wagon eens ophoudt met zijn hoge gepiep. Nu ben ik toch een redelijk technisch persoon, maar ik kan maar niet verzinnen waar die piep voor nodig is. Hij klinkt ook alleen maar wanneer we rijden, niet als we stilstaan. Erg vervelend.
De muziek staat nog steeds hard, maar de meisjes achter me zijn ofwel uitgestapt, ofwel ineens stilgevallen. Zonder de piep van de wagon (we staan weer stil op een station) is het ook meteen een stuk rustiger. Rust. Dat kan ik goed gebruiken.
Ik moet denken aan de geluiden die ik zal missen. Het gemopper, het geroep, de douche die ‘s ochtends in alle vroegte aan gaat. Het zal een nieuw tijdperk voor mezelf zijn. Van de ene kant hoop ik dat ze snel gaat, van de andere kant hoop ik dat ze nog veel redenen vindt om toch nog een weekje langer te blijven. Ondanks alles zal ik haar niet missen. Maar wel de geluiden om me heen. Geluiden die me afleiden en verleiden om te fantaseren over betere tijden.
Achter me hoor ik een meisje diep inademen. Het klinkt als een grote snik. Even overweeg ik of ik contact zal zoeken. Maar niet nu, niet nu ik zelf zo depressief ben. Daar doe ik niemand een plezier mee. Soms is verdriet ook wel goed. Opgaan in de geluiden om je heen en je eigen kleine concertje eraan toevoegen. Geluiden zijn fijn, ik wou dat ze me meer konden afleiden.
Geen rashond
Laatste alinea van een berichtje met de titel Hond Adolf mag Hitlergroet niet meer brengen:
Adolf is volgens hem 20 april geboren, op dezelfde dag als de Oostenrijker Adolf Hitler wiens Duitse Derde Rijk (1933-1945) Roland T. kennelijk heeft geïnspireerd. Adolf is evenwel geen rashond.
Journalisten hebben dus wel eens gevoel voor humor.
Altruïsme
Het blijft een onderwerp nauw aan mijn hart. Daniel Goleman‘s presentatie op TED (ik ben de laatste tijd vaker over TED aan het bloggen, als ik uberhaupt blog) heeft me er weer over aan het denken gezet. Met name omdat ik de laatste tijd ook al regelmatig met iemand anders praat over de manier waarop mensen ‘geprogrammeerd’ zijn tot specifiek gedrag. Daniel’s visie op waarom en hoe sociale emoties ontstaan is iets wat ik heel erg herken.
Eén van de dingen die ik me bedacht bij het reflecteren over zijn presentatie was dat we allemaal zeggen dat de wereld door de komst van radio, tv en het internet steeds kleiner aan het worden is. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe minder ik het daarmee eens ben. De wereld groeit juist steeds meer, het is onze persoonlijke beleving ervan die steeds kleiner wordt. Zoals Daniel aangeeft in zijn presentatie, we zijn bezig met onszelf en (hopelijk) de mensen direct om ons heen. Zijn voorbeeld over de theologie studenten (ik ga het niet herhalen, hij begint erover binnen de eerste minuut van de video die hierboven gelinkt staat) vind ik heel erg typisch en iets wat ik ook aan mezelf merk. Waar ik niet blij mee ben, overigens.
Van de rest van zijn presentatie blijft bij mij het meeste hangen dat ons eigen wereldje misschien steeds kleiner wordt, maar als we eens stoppen, nadenken, om ons heen kijken wat er gebeurt, ons daadwerkelijk bij onze iets-minder-directe-omgeving interesseren, we pas echt kunnen inzien hoeveel kansen er zijn om ons kleine wereldje te laten groeien. Ik moet mijn oude vrienden weer eens bellen en tijd voor ze maken, anders blijf ik hangen in mijn eigen wereldje. Zoals Daniel zegt: “We’re wired to connect.”
We zitten er!
Zo, een kort kattebelletje om iedereen die dit misschien bij zou kunnen houden op de hoogte te brengen van het feit dat Monique en ik nu eindelijk verhuisd zijn! Vannacht hebben we onze eerste nacht in ons huisje doorgebracht en vanochtend hebben we ons eerste ontbijt hier gehad.
IRC
#interlink [13:00] <tim> bah bah, mijn muzieksmaak begint echt slecht te worden [13:00] * tim heeft zojuist alle CDs die hij nog niet had van Loreena McKennitt toegevoegd aan zijn iTunes winkelwagen [13:04] * bart geeft tim wat M.I.A. [13:04] * Stephan geeft tim wat Tristania [13:05] * rink geeft tim wat Tiamat [13:08] * tim is blij te zien dat hij dus niet de enige is met slechte muzieksmaak.
Muizenissen
Twee kleine kraaloogjes kijken me aan vanuit het stro in het hok bij Fluffy en Muuz. Mijn eerste gedachte is dat het beestje dood is en nog in zijn rigor mortis zit, zo verstijft zit het. Het blijft gewoon zitten, zelfs als ik dichterbij kom om de waterflesjes te pakken. Als ik eenmaal het flesje loshaak van de kooi, heeft het beestje zich al een paar keer gedraaid, maar kijkt me nog steeds aan. Het flesje tikt een paar keer tegen de tralies en daar schrikt het muisje zo van dat het wegspringt en in drie sprongen de kooi uit is. Het blijft echter wel achter de kooi op de richel daar zitten.
Ik loop terug naar de keuken en vertel daar kort over de visite in het hok van Fluf en Muuz. Als de waterflesjes gevuld zijn, loop ik weer terug om ze in te hangen. Als ik de garage inloop, zie ik meteen de twee kraaloogjes die me aankijken, iets verder naar voren in het hok dan de vorige keer. Stom eigenlijk, Fluf krabt iedereen die haar hok in komt en die ze niet kent, maar het muisje heeft ze blijbaar geen moeite mee.
Ik vraag me af hoe moeilijk het zou zijn om een muisje tam te krijgen. Monique schiet me af.
Een maand slopen en verven
Foto’s van onze site zijn weer bijgewerkt. We hebben hard gewerkt, maar het is helaas nog niet zo heel erg te zien. Was voornamelijk voorbereiden op andere zaken. Onder de vloerbedekking die op de trap lag, zat een hele dikke, harde lijmlaag, die er toch echt vanaf moest. Monique is daar bijna twee weken mee bezig geweest, enkel schuren en schrapen. Nu moet de vloer in de voorkamer nog. En dat moet deze week af zijn, want volgende week komt de tegelzetter de vloer leggen.
Foto’s van ons huisje.
Ga maar naar onze site.
We hebben de sleutels
Jup. Foto’s volgen snel.
Ja, het is even stil geweest
Inderdaad, behalve wat technische snippets is het stil geweest op mijn blog. Voor de gemiddelde lezer kan dat twee dingen betekenen: Ofwel er gebeurt zo weinig dat ik niks te bloggen heb ofwel ik ben gestopt met bloggen. Beide zijn niet waar, ik heb het gewoon te druk gehad. Er is een boel aan het veranderen hier.
Als eerste hebben Monique en ik eindelijk een huisje gevonden. Deze keer, om onszelf niet te enthousiast te maken zoals de vorige twee keren, hebben we het enigszins stil gehouden. Maar nu is er niks meer dat het kan tegenhouden (hoop ik), komende dinsdag gaan we tekenen bij de notaris en dan krijgen we direct de sleutel. En dan kunnen we eindelijk gaan samenwonen! Tegen die tijd zal ik er wel meer over vertellen, deze post is enkel bedoeld als samenvatting van de afgelopen maanden 
(Ik hou jullie in spanning, ja )
Als tweede zijn we bezig om ons bedrijf stop te zetten. De drukte van de afgelopen maanden heeft ons eens te meer laten inzien dat we het gewoon niet met twee personen kunnen redden. Met name toen Kees belde dat hij eigenlijk ook handen tekort kwam, was het duidelijk. Ons bedrijf heeft zo weinig toekomst. We gaan dus een nieuw bedrijf opstarten 
Samen met Kees, deze keer. Ik weet niet meer of ik er toen over geblogd had, maar toen we met Cidev begonnen, hebben we Kees ook gevraagd of hij mee wilde doen. Die vond dat toen zo’n goed idee, dat hij voor zichzelf begonnen is. Inmiddels hebben we twee volwassen bedrijven en is er veel werk in de markt (IT merkt het het eerst als de economie begint aan te trekken). Tijd voor een nieuw bedrijf, samen.
Toen we begonnen waren we blij met al het werk dat we kregen, inmiddels zitten we in de luxe positie dat we alleen nog maar die opdrachten hoeven aan te nemen die we echt leuk vinden en waar we echt goed in zijn. Het nieuwe bedrijf zal zich dan ook veel meer specialiseren op het server onderhoud in, met name, situaties waarin de eisen hoog zijn. We zijn de laatste tijd steeds meer bezig met High Availability, redundancy en fail-over, maar ook het onderhouden van grotere serverparken. Dat vinden we leuk, dat kunnen we erg goed (zeggen onze klanten) en daar is een goeie toekomst in. Ook internationaal, want onze grootste klant momenteel zit in Engeland en onze laatste klant is een Zweeds/Noors bedrijf.
Nu zitten we dus alleen nog met het probleem dat we al twee maanden aan het nadenken zijn over een goeie naam. Iets dat op ons slaat, eventueel met een beetje humor, maar een naam die ook in het Engels meteen duidelijk is. Onze huidige naam (Cidev, uitgesproken als [sie-def]) leent zich niet echt voor een Engelse uitspraak (daar maken ze dan [sai-def] van en dat vinden we nogal raar klinken). Bovendien is Cidev een afkorting van een naam die totaal niet meer op ons slaat. Tijd voor iets nieuws… Suggesties?
DigiD
Om belastingaangifte te kunnen doen, hebben particulieren vanaf dit jaar een DigiD nodig. Voor mensen als jij en ik is dat niet zo’n probleem. Ik heb een beetje mijn twijfels over de veiligheid van het systeem, maar het is in ieder geval een stap in de goeie richting. Behalve voor mijn buurman.
Onze buurman is geboren in 1937 en heeft voor zover ik weet nog nooit achter een computer gezeten, laat staan achter internet. Maar hij wordt ook verplicht om een DigiD aan te vragen. Dat heb ik dus zojuist voor hem moeten doen.
Dat heeft me wel aan het denken gezet: Gaan we steeds meer naar een overheid waar je technische vaardigheden voor moet hebben om ermee te communiceren?
Huisje zoeken (5)
Afgelopen vrijdag naar een huisje wezen kijken wat op zich wel leuk was. Maar eigenlijk wilden we gaan voor het huisje wat we een paar weken geleden gezien hebben. Vrijdagmiddag dus meteen met onze accountant gebeld om te kijken of hij voor komende vrijdag wat tijd heeft om samen met ons naar dat huisje te gaan kijken. Geen probleem. Bel ik de makelaar op die dat huisje verkoopt, is het huisje al verkocht. :S Behoorlijk balen dus.
Maar driemaal is scheepsrecht. We gaan weer met frisse moed op zoek naar een geschikt huisje voor ons.
Huisje zoeken (4)
We hadden een heel leuk huisje gevonden. Echt, we zagen het allebei meteen zitten. Mooie keuken, van alle gemakken voorzien. Een woonkamer die groot genoeg is voor ons, met een vloer van siergrind, ideaal eigenlijk voor ons met Aag, aangezien dat makkelijk schoon te houden is. Een ruime tuin, genoeg plaats voor een kennel, overdekt terras, aangrenzende garage waar je droog kunt komen vanwege de overdekking. Elektrische garagedeur, siergrind in de garage (de vorige eigenaar had van de garage een klusruimte gemaakt). Een grote slaapkamer, een extra slaapkamer (waar we de kleerkast wilde zetten, zodat we een groter bed konden aanschaffen), badkamer met ligbad (niet ideaal om te douchen, maar overleefbaar). Et cetera, et cetera. Het was je waarschijnlijk wel opgevallen dat ik in verleden tijd aan het praten ben.
De verkoper vond dat we binnen twee weken moesten laten weten of we de financien rond kregen. Het nadeel van een eigen bedrijf is dat banken altijd een heel stuk moeilijker doen over een hypotheek. Het is niet een kwestie van je inkomen bewijzen, banken willen de cijfers hebben van de afgelopen drie jaar, een prognose, een gesprek met de accountant over hoe onze toekomst eruit ziet, een gemiddeld hoog inkomen over de afgelopen drie jaar, etc. etc. Daarnaast wordt mijn inkomen maar voor 75% gerekend. Dat is het nadeel van een eigen bedrijf. Gisteren verliep de deadline en de bank kon nog geen antwoord geven op onze vraag of wij een hypotheek kunnen krijgen. Het zag er goed uit, maar we hadden nog geen definitief antwoord. Dus moesten we beslissen of we ja of nee zouden zeggen. Onze accountant heeft van de twee weken nog drie kunnen maken (normaal heeft hij zes weken nodig!), maar meer wilde de verkoper absoluut niet over praten.
Het nadeel van ja zeggen als blijkt dat je het achteraf toch niet kunt doen, is dat je dan verplicht 10% van de aankoopsom moet betalen aan de verkoper. Dat is meer dan €15.000,-. Ik weet niet wat jij op je spaarrekening hebt, maar Monique en ik komen bepaald niet aan dat bedrag. Dus ook al zag het er erg goed uit, we hebben besloten dat we geen risico van €15.000,- wilden lopen. De verkoper wilde niet horen over extra tijd, dan zou hij naar de volgende geïnteresseerde gaan, want die waren er genoeg.
Afgelopen dinsdagavond hebben Monique en ik er dus lang over gepraat, de voor en nadelen tegen elkaar opgewogen en besloten dat we het risico niet willen lopen. De schuld ligt in onze ogen uiteraard bij de verkoper, die zo ongeduldig is. Het was een hele moeilijke beslissing, want we keken er echt naar uit om eindelijk samen te wonen en ons eigen huisje te hebben. We vonden het huisje echt ideaal.
“Vonden”, verleden tijd. Dinsdagavond hebben we samen nog even op internet gekeken naar andere huizen. Er zijn er nog genoeg, tegen interessante prijzen en misschien wel meer op ons gericht dan het huisje waar we zo onze zinnen op gezet hadden. Dinsdag gaan we alweer kijken naar een volgend huisje. Dit huisje viel ons dinsdagavond echt op als eigenlijk beter dan het huisje wat we aan het kopen waren.
Er zit nog een klein staartje aan. De verkoper zou contact opnemen met de volgende koper, maar er kwam al meteen achteraan dat als die het huisje niet meer wilde, hij terug bij ons zou komen en we twee weken extra zouden krijgen. We hebben uiteraard gezegd dat hij dat huisje ergens kan steken waar de zon niet schijnt. Als hij ons gewoon een week extra had gegeven, dan was alles geregeld. Maar daar was hij te ongeduldig voor. Ik hoop dat die andere partij het huisje niet meer wil en dat het nog twee maanden te koop staat.
Hey psst, konijntje hebben?
De afgelopen maanden is er heel veel veranderd in mijn leven. En er gaat nog een heleboel extra veranderen. Zoveel, dat ik besloten heb dat ik de konijnen beter weg kan doen. Ik kan ze niet het leven geven dat ik ze wil geven in de huidige opzet. Pa is allergisch, waardoor ze niet binnen kunnen en ze zijn gewoon gewend dat ze rond kunnen rennen. Nu staan ze in de garage, samen in één hokje dat eigenlijk te klein is voor ze allebei.
Dus, wie heeft interesse in een konijntje? Ik doe zowel Fluffy als Muuz weg. Ze zijn allebei compleet hand-tam (al zullen ze misschien even aan je moeten wennen, maar dat is heel makkelijk: geef ze eten). Als je ze allebei wil, krijg je er van mij de kooi en alle toebehoren die ik heb bij. Als je er een wilt, is ook geen probleem, maar dan kan ik je helaas geen kooi aanbieden. Zoals gezegd, ze zijn gewend om rond te kunnen rennen, anders is de kooi eigenlijk te klein voor ze allebei. Ik hoef er niks voor, behalve de belofte dat je beter voor ze zult zorgen dan ik momenteel doe en dat ze genoeg aandacht krijgen. En dat je ze zelf komt ophalen 
Fluf is ongeveer 2 jaar oud, Muuz is 1 jaar, 1 maand en 11 dagen oud. Konijnen worden 5-10 jaar oud (sommigen zelfs 15!!), dus je hebt er nog heel lang plezier van. Meer lezen over hoe mijn konijntjes het hier hadden? Klik rechts in het menu op “Fluffy“.
De beslissing is met pijn in mijn hart genomen, maar ik zie echt geen andere oplossing 
Dit kan zo ook niet
Huisje zoeken (3)
De voorlopige koopakte is ondertekend! Nu heeft onze accountant een paar weken de tijd om een hypotheek voor ons te vinden en rond te krijgen. Verwachten we geen problemen mee.
Alleen de badkamer moet helemaal anders. Er zit een zitbad in, met de douche precies boven de badrand. Rand, ja. Niet erg praktisch als je allebei werkt en ‘s ochtends snel even onder de douche wil springen. Dus dat moet anders. Een aannemer zal daar voor ons een douche van maken. Zonde van het bad, maar op deze manier is het voor ons gewoon niet bruikbaar. En de badkamer is niet groot genoeg om er een douche naast te zetten. Als alles mee zit, zal begin maart de akte passeren en dan wonen we eindelijk samen in ons eigen huisje!
Doodstraf
Ik ben een falikant tegenstander van de doodstraf. Pas wanneer we in staat zijn om fouten die daarbij gemaakt worden terug te draaien (dat wil zeggen, een onschuldig iemand weer levend kunnen maken) kunnen we echt over het leven van een ander beslissen.
Echter, als ik sommige dingen lees, twijfel ik toch wel eens aan de juistheid van mijn standpunt.
