Common people learning about security
“We used to quip that “password” is the most common password. Now it’s “password1.” Who said users haven’t learned anything about security?”
(source)
Het vrouwelijke orgasme
Ja, dat is wel een titel om je aandacht te krijgen, niet? 
Maar eigenlijk wil ik alleen een linkje posten naar het artikel over de gevolgen van een vrouwelijk orgasme in het brein op Noorderlicht. Op zich is het best interessant, maar wat ik ook erg opmerkelijk vind is eigenlijk de eerste alinea:
“Seks is een enorme drijfveer voor mensen en een orgasme hoort daarbij. Er wordt dan ook ontzettend veel over gepraat, maar niemand weet eigenlijk precies hoe klaarkomen werkt. En onderzoekers wagen zich er niet aan, want het is toch een beetje ‘not done’, een taboe. Het orgasme, daar moet je afblijven. Net zoals je volgens sommigen moet afblijven van religie.”
De meeste vreemde dingen worden onderzocht, maar het orgasme niet? Vreemd, eigenlijk, aangezien sex niet alleen een belangrijk onderdeel van het leven is, maar ook een belangrijk onderdeel in een relatie. Een beter inzicht in alle aspecten zou toch alleen maar in het voordeel van “de mensheid in het algemeen” kunnen werken? Ik bedoel, kijk maar naar de vreemde beslissingen van het huidige demissionaire kabinet, daar blijkt toch wel duidelijk uit dat de mensen daar genoeg hebben van de vele nachten overleg (en dus de geringe toegang tot hun partner).
Maar goed, het artikel is verder wel interessant.
Free MMORPG
Sounds very interesting.
Blaffen in de nacht
Geïrriteerd sta ik op uit ons bed. Monique maakte me juist wakker, Aagje is aan het blaffen. Aagje blaft nóóit, dus er zal wel echt iets zijn. Echter, als ik uit het raam naar beneden kijk zie ik niks vreemds. Ze rent en springt alsof ze niks anders gedaan heeft. De koele nachtlucht speelt door mijn haar, maar ik ben nog te slaperig om het echt te voelen. Als Aagje me aan het raam ziet staan, staat ze stil en kijkt naar me. Ik roep naar haar dat ze haar hok weer in moet, wat ze doet nadat ze eerst nog twee keer over het hekje van het afgesloten stukje tuin gesprongen is. Eén keer om erin te springen en één keer om eruit te springen.
Half-slapend loop ik terug naar het bed. Ons bed. Maar het is leeg. Op het kussen van Monique ligt een briefje. Ik pak het op en lees het.
“Je maakt teveel kabaal. Eerst houdt je snurken me wakker en daarna loop je naar Aag te roepen. Ik ben naar mijn ouders en slaap daar.”
Haar briefje maakt me erg kwaad. Ik heb haar niet eens weg horen rijden! Ze had me minstens even wat kunnen komen zeggen. Ik stap mijn bed in, vastbesloten om haar verder geen aandacht meer te geven. Mijn kant is nog warm, maar haar kant is steenkoud. Ik lig me echter alleen maar te ergeren, dus besluit om haar een lange sms te sturen.
Het smsje verhaalt over hoe ik er ook niks aan kan doen dat ik snurk en dat ik mijn best doe om niet te snurken. En dat ze me zelf wakker gemaakt heeft om Aagje stil te krijgen. En dat ze me wel even wat had mogen zeggen. En dat ze weet dat ik het niet fijn vind als ze midden in de nacht de auto in stapt om te gaan rijden. Het smsje is waarschijnlijk het langste smsje dat ik ooit geschreven heb.
Na het versturen draai ik me om en probeer weer te gaan slapen. Veel rust krijg ik niet.
Mijn gsm trilt op de vensterbank. Ik rek me uit en neem op, het kan immers een klant zijn met problemen. Ik ben vergeten op de nummermelder te kijken, maar het blijkt inderdaad een klant te zijn. Hij belt me midden in de nacht om me te vertellen dat er een server is uitgevallen. Maaar de automatische fail-over heeft het overgenomen, alles draait gewoon verder, dus ik kan het rustig de volgende ochtend oplossen. Hij belde alleen maar even om het te melden. Ergens vind ik het vreemd, want ik had immers geen smsje gehad van het falen van die server, maar het zal wel kloppen.
Ik ga op mijn zij liggen en hoor Monique.
“Schat, praat eens wat minder, ik kan je toch niet verstaan. Ga maar gewoon slapen.” Ze klinkt heel ver weg, alsof ons bed tien meter breed is en ze helemaal aan de andere kant ligt, maar toch nog gewoon tegen me probeert te praten. Ik wens haar welterusten, blij dat ze besloten heeft om toch weer gewoon naast me te liggen. Maar aanhankelijk als ik ben, wil ik naar haar toe rollen, om tegen haar aan te kunnen liggen…
… en ik word wakker omdat ik tegen de muur lig, in mijn eigen bedje, op mijn kamer bij mijn vader thuis. Even ben ik gedesorienteerd, maar ik heb al snel door dat het een droom was. Ik draai me om en slaap weer verder.
Vanochtend stond ik mijn tanden te poetsen toen mijn gsm begon te trillen. Snel spuugde ik mijn mond leeg om met een enigszins normale stem te kunnen zeggen:
“Cidev, met Tim.”
“Hey schat, met mij.”
Monique’s stem aan de andere kant van de lijn. We gaan vandaag samen winkelen en ze wilde even laten weten dat ze wat later zou komen.
“Trouwens, wat was je gisteravond aan het doen, met dat rare smsje?”
Huh? Smsje? Op dat moment wordt de verbinding heel slecht (een probleem dat ik altijd met alle netwerken en alle gsms hier in huis heb) en ik bel haar terug met de vaste lijn. Ze vertelt dat ik haar midden in de nacht een smsje gestuurd heb. Niets begrijpend pak ik mijn telefoon en kijk ik in de verzonden berichten. Mijn laatste smsje naar haar was:
“Wakker geworden en wilde zeggen dat ik het toch wel fijn zal vinden als je morgen weer naast me ligt. Snap niet waarom je thuis bent gaan slapen. Slaap lekker X”
Uh…
“Ja en daarna heb ik je gebeld, maar je klonk alsof je zwaar aan de drugs was of zo. Ik dacht, laat ik maar weer ophangen, dan hoor ik het morgen wel. Kon je toch niet verstaan.”
Monique denkt inmiddels dat ik slaapwandel en een beetje aan het doordraaien ben. Zelf weet ik het niet meer zeker. En ze slaapt niet naast me vanavond 
)
Automatic backups for PowerBook/MacOSX
Dear Lazyweb (is there a MacOSX specific lazyweb?),
I’m looking for a way to make a backup from my MacOSX-driven PowerBook G4. Yes, it’s more than 18 months old now, so I feel a bit anxious about having so much data on it. Of course, I make a backup myself fairly often, but I’d prefer an rsnapshot-style backup that’s done automagically at night, when the powerbook can find my own wifi and isn’t even on. I know, probably a lot to ask for, but I’d be thrilled to have or even pay for an application that unsleeps my powerbook at say, 3am each day, checks to see if it can find my home wifi network and if so, make a new rsnapshot backup to my external-storage-connected-to-my-always-on-iMac. So I get backups even when I still have the powerbook stored in my backpack.
Any idea on where to find such an application or if it would be easy to script myself? I found a way to wake up my powerbook each night, but it will go to sleep again almost instantaneously. Any help is appreciated!!
Huisje zoeken (1)
(Ik heb er maar alvast een nummer bij gezet, aangezien er ongetwijfeld meer zullen komen met dit onderwerp.)
Afgelopen vrijdag zijn Monique en ik naar onze (niet “mijn”, maar “onze”) accountant geweest om te kijken in welke prijscategorie we kunnen gaan zoeken naar ons eerst eigen huisje. Dat bleek toch wel flink mee te vallen. Een eerste scan op funda.nl levert zo’n 300+ huizen op die enigszins in de buurt liggen van waar we willen wonen. En dat is erg positief nieuws, want we dachten dat het nog moeilijk zou worden om iets geschikts te vinden.
Het eerste uurtje samen kijken naar de webpagina heeft al een flinke lijst opgeleverd met eisen die we hebben aan ons huisje. Een ruime en mooie badkamer, een mooie en ruime keuken, tuin die groot genoeg is om een ren voor Aagje te maken, geen trapjes die naar de voordeur leiden, enigszins een leuke buurt, niet te ver van de snelweg (Monique moet naar Maastricht, ik moet naar Sittard), niet teveel groen in de voor- of achtertuin (we hebben allebei niet echt groene vingers), geen vloerbedekking, geen donkerhouten plafonds, etc. etc.
We hebben besloten om het even rustig aan te doen en te zoeken naar een huisje ongeveer in de prijsklasse van 60-80% van wat we kunnen lenen. Pas in het komende jaar willen we echt huizen gaan bezoeken. Maar het ziet er dus goed uit! Eindelijk, eindelijk, eindelijk zijn we dan zo ver dat het kan en dat het niet bij vage hoop blijft.
Je weet pas wat je hebt als je het kwijt bent.
En dan ren je en spring je en kruip je en huil je en eet je en denk je en sprint je en klim je en fiets je en race je om het weer terug te krijgen. Want dat waarvan je een half uur geleden zeker wist dat je zonder kon, blijkt het belangrijkste deel van je leven.
