6 jaar voor niks…
Vandaag zijn we wezen kijken naar een kleine instantie die waarschijnlijk wel wat diensten van ons wil afnemen. Ze hebben een klein netwerk wat eigenlijk al 6 jaar niet meer onderhouden wordt. Dat was op zich niet zo’n probleem, aangezien het een Cisco modem en Novell server betreft. Die dingen staan als een huis, dat draait en blijft draaien. Maar de verantwoordelijke personen begonnen zich toch langzaam af te vragen of ze niet in flinke problemen zouden komen wanneer de boel een keer op zijn gat zou gaan. Dus zijn wij gebeld met de vraag of wij eens keer kunnen komen kijken en adviseren.
Nu doet Cidev geen Novell (archaïsch, in onze ogen), maar wie weet konden we wel wat advies geven. Wij gaan kijken. De clients waren allen Windows XP machines. Login gebeurde lokaal, niet centraal geregeld via de Novell server. Folders delen werd lokaal op machines gedaan (niet ideaal, maar hey, het werkt), dus ook hier was de Novell server niet voor nodig. Waar was het ding dan wel voor nodig?
“Nou, als we hem uitzetten, hebben we geen Internet meer, dus we gaan er vanuit dat we hem daarvoor nodig hebben.”
Bart en ik keken elkaar aan.
“Maar dat stukje kan die Cisco ook heel makkelijk…”
Na nog wat nader onderzoek, was onze conclusie unaniem: De Novell server heeft 6 jaar voor niks aangestaan, de Cisco (die er toch al staat en gebruikt wordt) kan alles waar ze die Novell server voor gebruiken.
Gelukkig kunnen we de 6 jaar oude hardware uit die Novell server nog prima gebruiken voor een Linux fileserver.
Harry Potter 4: The Goblet of Fire
Gisteravond zijn Monique en ik gezellig samen naar de 4e film over de jonge tovenaar Harry Potter geweest. En het was echt gezellig. Met zijn tweetjes naar de film is toch altijd heel anders dan wanneer je met meerdere naar de film gaat. Een leuke film, maar we merkten toch wel dat we enigszins wat misten doordat we de derde film niet gezien hebben. Bovendien gaat de film erg snel en heb je soms het idee dat er hele hoofdstukken verdwenen zijn, waardoor je een heleboel clues mist. De film kwam op mij over als een samenvatting van een verhaal, met extra accent op (uiteraard) de actie scènes.
Tijdens de voorstukjes kwam “Happy Feet” voorbij.
“Deze film zou echt heel geschikt zijn voor die… hoe heet hij ook alweer?”
Monique kon niet op de naam komen.
“Wie? Eddy Murphy?” We hadden het daarvoor over King Julian uit Madagascar (die daar overigens helemaal niet in speelt, King Julian wordt gespeeld door Sacha Baron Cohen), dus mijn voorstel was niet zo vreemd.
“Nee, die vent uit.. uh… die film met die moeder…”
Ik kijk haar niet begrijpend aan.
“Je weet wel, Mrs. Doubtfire heet die geloof ik.”
“Ow euh… Robbie Williams!”
Monique lag dubbel en ik kon na twee seconden mijn fout ook wel inzien. En ik kwam maar steeds niet op de juiste naam. Uiteindelijk blijkt dat ik er toch niet zo heel erg ver naast zat, het moest natuurlijk Robin Williams zijn. Lijken ook zo op elkaar.
Aagje en ik
Eindelijk dan een filmpje van Aagje en mij samen op het hondenterrein. Je vindt hem hier (31MB, Apple QuickTime). Niet ideaal, de teksten zijn een stuk kleiner dan ik ze zag in iMovie, maar goed, het gaat om het filmpje zelf natuurlijk. Hope you like it!
(Lukt het niet om het filmpje te downloaden? Probeer dan deze link eens: AagjeEnIk.mov)
Update: Bestand is inmiddels verwijderd. Sorry.
Comments Off
Verlanglijstje
Ieder jaar is het weer een probleem, wat ga ik op mijn lijstje zetten?? Bij deze dan maar mijn Verlanglijstje. Dit is uiteraard een eeuwige WIP, aangezien mijn verlangens ieder jaar weer anders zijn.
- Blik en veger (zodat ik Fluf’s zooi kan opruimen)
- Bezem (zodat ik Fluf’s zooi kan opruimen)
- Boeken van mijn verlanglijstje bij Amazon.de (gewoon bij Amazon.de rechtstreeks van het lijstje bestellen, als het eind november of in december aankomt, gaat het onder de boom)
- Muziek via iTMS
- Donkere, warme sokken (maat 46) (ja, ik wil sokken ja… scheelt me een bezoek aan de winkel)
- A4 schrijfblok, gebruik ik bij klanten om notities in te maken (dus enigszins neutrale opdruk, geen Winnie de Pooh…)
- Geluidsboxjes voor mijn Sounblaster Live! (Fluffy heeft de kabels van de vorige doorgebeten).
- Canon ZR200 DV Camcorder, ik weet het, flink prijskaartje, maar hey, een verlanglijstje is een verlanglijstje, right?
- Bureaustoel, in hoogte verstelbaar, met armsteunen die in hoogte verstelbaar zijn, stof, geen leer, aub. Wieltjes is een pré.
- De Project Aardvark film. Very Geeky, maar lijkt me wel interessant.
Disturbing Facts About Google
Even though I don’t think (yet) things are really that bad, this is an article worth reading: Disturbing Facts About Google
Don’t get too spooked by it, though.
Comments Off
XML Developer Center: Simple Sharing Extensions for RSS and OPML
I don’t usually link to much Microsoft articles, but when I read about this, I got intrigued. Especially the possibilities that Ray Ozzie described in his blog got my attention. The spec makes it possible to keep records with multiple people. Didn’t read it all, but the section “Usage Model” describes it muche better: Simple Sharing Extensions for RSS and OPML
Best of all, apparantly it’s distributed under a CC license. Not the best, but at least it’s something.
Accountancy in Django
Okay, my in-line-authentication for Django is still somewhere on the shelf. But at the moment I’m looking for something to easily manage my financials in an online fashion. SQL Ledger doesn’t fill my needs and most others aren’t Open Source. So I’m trying my hand at writing my own program. Nothing very complicated with all kinds of features, but quite simple, bookkeeping. If I write something from there, it has to go somewhere else. Simple.
So I’m struggling with the model at the moment. This is what I have at this time:
from django.core import meta
class Currency(meta.Model):
name = meta.CharField(maxlength=30)
symbol = meta.CharField(maxlength=5)
class Account(meta.Model):
name = meta.CharField(maxlength=50)
number = meta.IntegerField()
currency = meta.ForeignKey(Currency)
def __repr__(self):
return self.name + " (" + self.number + ")"
class Transaction(meta.Model):
date = meta.DateField()
last_modified = meta.DateTimeField(auto_now=true)
executor = meta.CharField(maxlength=50)
total_amount = meta.FloatField(max_digits=25, decimal_places=3)
currency = meta.ForeignKey(Currency)
memo = meta.CharField(maxlength=255)
def __repr__(self):
return self.date + " " + self.total_amount
class TransactionDebet(meta.Model):
account = meta.ForeignKey(Account)
transaction = meta.ForeignKey(Transaction)
amount = meta.FloatField(max_digits=25, decimal_places=3)
currency = meta.ForeignKey(Currency)
class TransactionCredit(meta.Model):
account = meta.ForeignKey(Account)
transaction = meta.ForeignKey(Transaction)
amount = meta.FloatField(max_digits=25, decimal_places=3)
currency = meta.ForeignKey(Currency)
The idea is simple. First of all, I want to include the possibility for several currencies. Even though I have absolutely no use for that part at the moment, I think it’s wise to incorporate it already. The Account is a simple placeholder. It has a name and a number and nothing more. All other things are Transactions. Transactions should be the soul of the program, since it’s the soul of bookkeeping, I think. (I’m no accountant, though.)
I’ve used GnuCash for some years now and I always liked the “split transaction” thingy. Not sure if other programs use that too, but I want it in my program. It makes it possible to say “I’ve recieved X from customer A, of which 19% will be tax and X-19% will be my actual income from this customer”. More complicated things are possible, but this is what I’m going to use it for.
A Transaction can have several Debets or Credits. In the example above, I’ll have 1 Debet and 2 Credits (or vice versa, I’m always confusing those). When the customer pays (Credit), it’ll “cancel out” the Debet from the first Transaction. … That sounds confusing. An example:
I bill customer A: They need to pay me €100 + €19 tax. So I make a Transaction with a Debet of €119 (the total amount I need to recieve from the customer) and two Credit Transactions, one with the amount of €100 (my actual income) and another of €19 (tax).
Customer A pays me the amount owed: A new Transaction in which I would recieve €119 from the Customer. It takes 1 Credit (I’m recieving the amount) and 1 Debet (I can subtract it from the amount this customer owes me).
If that sounds very confusing, go consult your accountant 
Now I need to check if the sum of all Debets of a Transaction is equal to the sum of all Credits of a Transaction. If it isn’t, the object isn’t allowed to save(). I’ve seen the _pre_save() function, but at the moment, I can’t find a way to actually stop the save() itself, preferably with a nice Error.
If you got any ideas, they’re very welcome.
Mijn kampioenne!
Afgelopen maandag hebben Aagje en ik privéles gehad op het hondenterrein. De andere honden die normaal Behendigheid doen, konden niet aanwezig zijn. Dus Aag en ik hebben onder leiding van Harry (niet de buurman, de hondentrainer) allerlei dingen geprobeerd. Nou, ik stond versteld.
Aag doet alles wat ik haar zeg. En steeds makkelijker. Moest ik in de eerste paar lessen nog enigszins met geweld (als in, met beide handen haar op haar plek houden) als ze over een balkje heen moest, tegenwoordig wijs ik het balkje aan, knik een keer en ze weet wat de bedoeling is. In de eerste les moest ik op de hoogste stellage klimmen en Aagje roepen, om haar naar boven te krijgen, tegenwoordig tik ik twee keer bovenop de stellage en mevrouw vliegt al naar boven.
We merken het eigenlijk in alles wat Aagje doet. Niet alleen heeft ze veel meer oog voor wat de commando’s precies betekenen (“Af” is niet “maar ergens gaan liggen”, maar “daar gaan liggen waar het baasje wijst”), ze wordt ook leniger. Dat verwacht je misschien wel als je weet dat ze behendigheid doet, maar ik verwachtte dat eigenlijk niet. Zoveel anders dan wat ik normaal met haar deed, gebeurt er niet. En stiekum toch wel. Het lopen over de ladder zal zeker geholpen hebben, maar ook de smallere balkjes en de hogere tafels, het heeft allemaal invloed. Was ze voorheen een lompe boerentrien, tegenwoordig kan ze werkelijk springen met enige gratie en rent ze niet eerst haar speeltje voorbij als ze hem moet apporteren, maar stopt ze eventjes voordat ze bij het speeltje is.
Maandag hebben we dus vanalles geprobeerd. Schotvastigheid, dus of ze uitvalt als er knallen om haar heen zijn. Geen probleem (nou ja, ze schrok een beetje, maar zou je niet, als er ineens zo’n knal klinkt?). Zitten en liggen terwijl ik doorloop. Deed ze wel, maar niet zo mooi als we wilden. Toen de stellages, de ring op de hoogste stand viel even om, maar daarna sprong ze er gewoon doorheen. De schutting op de hoogste stand (anderhalve meter ongeveer) is uiteraard geen enkel probleem. Sinds ze weet dat ze mag springen, doet ze het met heel veel plezier. De kist in was nooit een probleem, deksel erop vond ze niet prettig, maar liet ze wel toe.
En toen ze in de kist zat met de deksel erop, begon Harry pas echt. Hij zette een parcours uit waarbij ze eerst over een balkje de lage tafel op moest, van de tafel de ladder over en de ladder op de kruiwagen. Dus dat ze als ze doorliep, zo de kruiwagen in liep. In de kruiwagen liggen. Blijven liggen terwijl ik ongeveer drie meter met de kruiwagen loop en het ding naast de kist zet. En van de kruiwagen de kist in springen. … Geen probleem. Als een zonnetje. Alsof ze nooit iets anders gedaan had.
Volgende. Het rooster schuin tegen de kist aan, deksel op de kist. Zij moet via het rooster de kist op gaan. Op de kist ligt een balk naar de hoepel. Harry hield op het midden van die balk een fietsenwiel vast (zonder spaken) waar ze doorheen moest. En op het einde door de hoepel springen. Geen probleem.
Toen een stukje moeilijker. Deksel van de kist af en hetzelfde parcours. Dus via het rooster naar boven, niet in de kist vallen, maar direct op de balk lopen. En dan door de twee ringen. Geen probleem.
Mijn Aag is werkelijk fantastisch.
Alleen jammer dat ze het gisteren dan meteen weer minder goed deed 
Dadelijk even met haar gaan lopen, weer wat oefenen Binnenkort hoop ik wat filmpjes online te zetten van Aag en mij!
Schneier on Security: Sony’s DRM Rootkit: The Real Story
You might think Schneier is overreacting and blowing things up, but once again, I think he exactly hit the right spot. Read his article: Schneier on Security: Sony’s DRM Rootkit: The Real Story
Yet another reason to… Well, you fill in the blanks.
Marketing
Een groot probleem dat Bart en ik ervaren bij het uitvoeren van ons bedrijf, is het niet kennen van de juiste mensen. Met een bedrijf zoals het onze, is het moeilijk om andere bedrijven aan te spreken. Immers, we verschillen van die andere bedrijven op precies die punten waarvan de andere bedrijven ook zeggen dat ze verschillen. Voor een buitenstaander is ons type bedrijf er één van dertien-in-een-dozijn. Hoe overtuig je die mensen nou dat je dat niet bent?
Waar we veel aan hebben en wat we ook eigenlijk van het begin af aan veel gedaan hebben, is zorgen voor een professionele uitstraling. Als techneuten hebben we de neiging om dat van de hand te doen als “upschmuck”, bang dat we op andere techneuten overkomen als een stel snelle jongens. Immers, hoeveel andere bedrijven zorgen alleen maar voor een goede uitstraling? Toch hebben wij gemerkt dat je met een professionele uitstraling eerder serieus genomen wordt. Dan hijs ik me maar voor ieder gesprek in dat pak, mijn (potentiele) klant waardeert de moeite die ik doe om goed voor de dag te komen. En in ons werk ligt de nadruk op details, dus als je die details al in orde hebt, zijn ze eerder geneigd om je serieus te nemen.
Uiteraard is het item waar de meeste zorg in gaat steken onze dienstverlening en het uitoefenen van ons beroep. We willen met klem dat er op ons werk niets aan te merken is en als dat wel zo is, schamen we ons daar vaak zelf al zoveel voor, dat we het oplossen. Wij proberen onszelf in de markt te zetten als “de specialisten”, dat lukt niet als je hier en daar steekjes laat vallen. “Specialist” is immers eenzelfde soort term als “hacker”, in de Open Source gemeenschap: Die geef je jezelf niet, die geven anderen jou. Dus als een persoon met kennis van zaken ons werk onder de loep neemt, moet die kunnen zien dat het door specialisten gedaan is. Eigenlijk is dat de kern van ons beleid, goed zijn in wat je doet.
Maar welk bedrijf zegt dat nou niet, dat ze goed zijn in wat ze doen? Eigenlijk willen wij ook niet zomaar “goed” zijn, eigenlijk willen wij “de beste” zijn. Maar die term is gevaarlijk om teveel te noemen, aangezien “de beste” het onmogelijke mogelijk maakt en zo’n uitstraling betekent dat je iedere keer jezelf weer waar moet maken. Men is dan niet meer tevreden met “gewoon goed” werk.
Dus hoe vermarkt je dat? Netwerken, netwerken, netwerken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn enkele instanties waar we lid van zijn (denk aan de OSBC, maar we hopen ook binnenkort lid te worden van het LOSS platform en meerdere van dat soort partijen) die kunnen helpen met het netwerken. Maar een goed netwerk opbouwen duurt jaren en die jaren hebben wij momenteel eigenlijk niet. Dus zijn we op zoek gegaan naar alternatieve opties.
En dan gaan ineens een boel zaken rollen. Aangezien we onze nieuwe website mooi op orde hadden, besloten we eens gebruik te maken van AdWords van Google, een manier om reclame te zetten bij bepaalde zoekopdrachten. Het heeft momenteel nog niks opgeleverd, maar ik moet zeggen dat ik er toch wel gecharmeerd van ben. De interface ziet er goed uit en je hebt enorm veel controle over wat je uitgeeft en wat je ervoor terugkrijgt. We zitten dus in de eerste testmaand voor ons. Misschien dat ik er in de toekomst nog wel eens op terugkom. (Voorlopig zou je natuurlijk gewoon even naar trefwoorden kunnen zoeken die op ons bedrijf zouden kunnen slaan. Als je ons daar niet vindt, zet de trefwoorden die je gebruikt hebt dan even hieronder in een berichtje, dan weten we welke we moeten toevoegen ) Voorlopig ziet het er in ieder geval interessant uit.
Een ander iets, of eigenlijk iemand, waar ik veel van verwacht is Danny. Danny is een vriend uit mijn jeugd, waarbij ik vriend misschien wel erg ruim gebruik. We zaten in “dezelfde groep mensen”, zo’n 10 Ã 20 man en vrouw die vanalles samen deden. Eigenlijk hoorde ik daar niet helemaal bij, maar ik viel er ook niet buiten. Danny was in die tijd (sorry Danny!) nogal een rebel. Maar de laatste jaren (5+ jaar, om eerlijk te zijn) is hij daarin heel erg veranderd. Ik zag en sprak hem maar zelden, moet ik eerlijk zeggen, maar als ik hem sprak, waren het wel altijd leuke gesprekken. Met name dat hij een tijd een opleiding tot docent natuurkunde heeft gevolgd valt bij mij natuurlijk in goede aarde[1], daarna is hij Communicatie gaan doen. Vandaar dat toen ik hem laatst op de Bedrijven Kontact Dagen sprak, we in gesprek kwamen over ons probleem met de marketing. Hij wilde best eens rondkijken of hij iemand kon vinden die ons kon helpen met verkopen. Dat is een beetje anders gelopen.
Afgelopen vrijdag heeft Danny twee uur hier gezeten en hebben we in feite een eerste aanzet gedaan richting een nieuw Ondernemingsplan. Tenminste, de vragen die hij me stelde om een beter beeld te krijgen van onze onderneming, kwamen vrijwel volledig overeen met de stappen die wij indertijd doorlopen hebben voor ons Ondernemingsplan. Alleen weet ik zeker dat wat hij op papier heeft gezet die avond, veel waardevoller voor ons is dan ons eigen plan, waar we eigenlijk nu al meer dan een jaar niet naar omgekeken hebben.
Het voordeel van iemand erbij hebben zitten die je bedrijf eigenlijk amper kent, maar wel de zakenwereld, is dat die persoon doorvraagt. Dat wij kwaliteit leveren, daar gaat hij van uit. Maar waarin leveren we dan kwaliteit? Vergeleken met wat? Hoe is die kwaliteit te meten? Op welke manier ziet een buitenstaander die kwaliteit? En iedere keer als ik mijn zin begon met “Ja, dat is dus eigenlijk één van onze problemen…” zag ik dat hij iets hoorde waar hij over door kon vragen en waar hij oplossingen kon creëren. Hij liet me inzien dat de bedrijven die ik eigenlijk niet als concurrenten beschouw, dat eigenlijk wel zijn. Hij liet me inzien dat onze zwakke punten, eigenlijk best makkelijk veranderd kunnen worden in onze voorsprong op de concurrentie. Hij liet me inzien dat die zaken die ik eigenlijk als een noodzakelijk kwaad van een onderneming beschouwde, stiekum toch wel erg belangrijk zijn voor ons succes. Komende vrijdag komt hij weer langs. Dan gaan we het hebben over het uitvoeren van een concurrentieanalyse, organisatieanalyse en klantanalyse. Hij heeft me daar al wat teksten over gestuurd, maar ik ben benieuwd naar zijn verdere uitleg. Een gouden vondst.
Maar er zijn nog meer zaken die lopen, klanten die ineens interessant kunnen zijn, opdrachten die net dat verschil zouden kunnen maken. Ik denk dat we goed bezig zijn. Ik heb er weer alle vertrouwen in. En eerlijk gezegd, dat was een kleine drie weken toch wel anders…
[1] Ik heb zelf 2,5 jaar Technische Natuurkunde gedaan en beschouw mijn overstap naar Informatica nog steeds als één van de grootste fouten van mijn leven. Informatica heeft mijn ziel, Natuurkunde heeft mijn hart. Er is geen mooiere opleiding.
2 Konijnen
Afgelopen weekend hebben Hanneke en Harry (de buurman) een konijn gevonden achter in de tuin. Aan de kleur en de tamheid te merken duidelijk een ontsnapt konijn. Ze hebben hem gevangen en in een oude kooi van Harry gezet (die fokt “kerstkonijnen”, wat dat zijn mag je jezelf bedenken) en het beestje, een rammelaartje, heeft sindsdien bij ons in de garage gestaan.
Het is een heel ander konijn dan Fluffy (Fluffy is veel mooier), maar wel een grappig konijn. Kort haar, rechtopstaande oortjes, voornamelijk licht-beige met twee donkere vlekken op zijn romp. We hebben hem nog geen naam gegeven, omdat we vermoeden dat iemand hem binnenkort komt halen. We gaan uiteraard wel briefjes ophangen met een fotootje van het konijn.
Zojuist heb ik het konijntje binnen gezet, op mijn werkkamer, naast Fluf. Allebei in de kooi, om ze de gelegenheid te geven elkaar te ruiken en een eerste kennismaking te hebben. Fluf werd meteen heel erg terretoriaal, door zelfs mijn vinger die ik door de tralies deed om haar even te aaien, te voorzien van haar geurstoffen door met haar kin over mijn vinger heen te gaan. Konijnen hebben daar een klier zitten die hun geurstoffen verspreiden. Ze vindt hem duidelijk nog helemaal niks. Aan het krabben aan haar kooi, om bij hem in de buurt te kunnen komen.
Hij vindt het echter wel leuk en is de hele tijd rond aan het lopen en tegen de tralies aan het opklimmen en duidelijk Fluf heel uitgebreid te bekijken. Met zijn oortjes recht overeind en op Fluf gericht. Zal straks eens kijken of ik wat fotootjes kan maken.
Comments Off
 |
You scored as Batman, the Dark Knight. As the Dark Knight of Gotham, Batman is a vigilante who deals out his own brand of justice to the criminals and corrupt of the city. He follows his own code and is often misunderstood. He has few friends or allies, but finds comfort in his cause.
|
Which Action Hero Would You Be? v. 2.0
created with QuizFarm.com
But I could be the Amazing Spiderman, too!
Phil Collins in Düsseldorf
Als je naar zo’n grote artiest gaat als Phil Collins, zelfs al je vind je zijn muziek eigenlijk helemaal niks, is het onmogelijk om een saaie avond te hebben. Zo iemand is groot geworden omdat hij weet hoe hij zijn publiek moet entertainen. En hij verzamelt ook die mensen om zich heen die dat het beste doen. Zoals zijn koperblazers-kwartet, die vaak een hilarische show gaven, terwijl Phil druk aan het zingen was. Maar ik loop in de eerste alinea al op de zaken vooruit.
Phil Collins is bezig met zijn farewell tour (al een jaar of 5 geloof ik) en dit zou zijn laatste optreden worden in Duitsland. Om 13u vertrok de bus vanuit Heerlen naar Düsseldorf. Paar uurtjes bussen, die Monique en ik gezellig hebben volgemaakt door veel te kletsen. Als eerste zijn we in Düsseldorf stad (Altstad) afgezet, waar we een pizzeria opgezocht hebben.
Dat begon al erg goed. Na nog geen tien minuten lopen, kwam we bij een hele kleine, maar tot-barstens-toe volle pizzeria met de naam “Pinocchio”. Veel breder dan een normale huiskamer zal het niet geweest zijn, wel een stukje langer. Misschien in totaal 15 tafels, maar het kunnen er ook 10 geweest zijn. We konden niet de hele zaak zien, omdat er kleine muurtjes stonden die alles een beetje een intieme sfeer gaven.
Intiem, mits het niet zo druk geweest zou zijn. Toen we binnenkwamen kwam de kelner meteen op ons af om te zeggen dat het even zou duren voordat er een plaats vrij kwam en of we zo vriendelijk wilden zijn om even te wachten. In het Duits vroeg hij dat, met een Italiaans accent. Monique en ik moesten eerst even staan, maar al snel kwamen de krukken aan de bar vrij en konden we even gaan zitten. We hadden ondertussen de tijd om alles even in ons op te nemen. Een houtskool oven, met het vuur naast de pizza’s, zodat de geur en smaak van het hout in de pizza zouden trekken. Muren voorzien van een soort druipende sierpleister, die een klein beetje het idee gaven alsof je niet in een restaurantje in de binnenstad van Düsseldorf zat, maar in de druipsteengrotten van Han in de Ardennen. Overal hingen kleine schilderijtjes met scene’s uit het verhaal van Pinocchio, de groeiende neus, de twee zwervers en ga zo maar door.
De pizza was lekker. Niet speciaal lekker, maar zeker een pizza die ik wel een paar keer per jaar zou willen eten (en ik eet véél pizza!). Ik proefde minder van de houtsoven dan ik had verwacht en er zat Duitse worst op, in plaats van de worst die we in Nederland over de pizza heen doen, welke toch net iets lekkerder is dan de Duitse. Maar we hebben goed gegeten.
Toen begon denk ik het vervelendste gedeelte van de hele dag, het wachten totdat we weer bij de bus moesten zijn. We hebben wat geslenterd langs de boulevard, gekeken naar jongens op skeelers die allerlei kunstjes aan het uithalen waren. Kindjes op fietsjes en steps (heel veel steps daar) die ook wat probeerder op de halfpipes en de ramps van de “grote jongens”. En natuurlijk veel naar mensen gekeken. Monique en ik waren het erover eens dat in Duitsland toch veel meer lelijke mensen rondlopen dan in Nederland. Geen idee hoe het komt, maar het was wel onze conclusie. En de mensen waren vreemder gekleed. Tuttiger of delleriger. Met name de vrouwen. Toch wel apart. En Duitsland is niet eens zo heel ver buitenland!
Toen we weer in de bus zaten, waren we allebei alweer een beetje duf. Maar nu reden we naar het stadion toe, dus voor mij begon de spanning toch wel steeds meer te stijgen. Onder het rijden zagen we bordjes ophangen, die Phil verwelkomden in Düsseldorf. Zoveel bordjes zelfs, dat hij ze niet gemist zou kunnen hebben al had hij het gewild.
Bij het stadion zelf was het heel erg druk. Ik heb geen idee hoeveel mensen er waren, maar het waren er heel erg veel. Bij het binnenkomen hoorden we overal Limburgers om ons heen en ook later, toen we eenmaal binnen stonden, waren er veel Nederlanders om ons heen. (Iets wat met name opviel toen Phil Collins vroeg of hij in het Engels of in het Duits moest praten, de Nederlanders waren namelijk van mening dat Engels toch wel de voorkeur had. Er waren nét iets teveel Duitsers om dit goed kenbaar te maken aan mr. Collins.)
Het wachten begon, zoeken naar een geschikt plekje en er eigenlijk niet echt eentje vinden, aangezien er al zoveel mensen binnen waren. En uiteraard het gedeelte waar we wilden staan was afgezet en daar konden we niet meer terugkomen zonder een aanzienlijk deel van de security die rondliep om te kopen. Verkeerde trappen genomen, we hadden de linker moeten hebben in plaats van de rechter. Maar dat weet je nooit van te voren. Om 18u waren we binnen. Om 19.30u zou het beginnen. En geloof me, als je alleen maar kunt staan, is anderhalf uur heel, heel, heel erg lang. We kregen last van onze benen en Monique van haar rug. En dat is toch al een heel stuk minder, als je staat te wachten op datgene waar je in feite een hele dag voor hebt uitgetrokken.
Toen het voorprogramma begon, waren Monique en ik het alweer snel eens: stelt niet zoveel voor. Een grote groep kinderen die enkele nummers coveren op een manier die duidelijk door een veel ouder persoon verzonnen is. Meeste nummers werden namelijk behoorlijk verneukt. Er was één meisje bij met een goeie stem, de rest was allemaal maar zo-zo. We vonden het niet echt speciaal.
Nadat deze waren afgelopen, gingen de lichten weer aan en werden er music clips op de schermen vertoond. Ik weet niet precies hoe lang we toen gewacht hebben, ik denk een kwartier of twintig minuten ongeveer. En toen begon Phil.
Al snel waren we de pijn in onze benen vergeten (het helpt sowieso veel als je staat te dansen) en werden we meegesleept door alle goede nummers die gespeeld werden. Niet alleen Phil’s zang was briljant, ook zijn mede-zangers (met name de zanger en zangeres die samen met Phil Seperate Lives zongen) deden het prima. Hoge kwaliteit en een nog hoger entertainmentgehalte. De lichtshow was heel mooi en echt aangepast aan de nummers die gespeeld werden. Ik heb genoten van het vasthouden van mijn vriendin bij de nummers die Phil tot zo’n goede artiest maken. En ons nummer, Can’t stop loving you, is in het echt natuurlijk nog veel mooier en beter. Zeker als ik Monique daarbij kan vasthouden. We hebben staan genieten. Ik heb geen nummers gemist en er was maar één nummer dat ik niet kon meezingen omdat ik het maar niet geplaatst kreeg. Genoten heb ik van Wear my Hat, waarbij de hele set rondliep met hoeden op en Phil Collins steeds de hoed van een ander pakte. Maar zeker ook nummers als True Colors, die me sowieso altijd al kippenvel geeft, komen zoveel beter over tijdens zo’n concert. Het aantal echte liefdesliedjes had wat minder gemogen (als je luistert naar Dance into the light om daarna te switchen naar Least You Can Do, dat werkt gewoon niet echt), maar al met al was het echt een fantastisch concert (een conclusie die ik aan het begin van deze post eigenlijk al getrokken had ).
Tijdens de terugweg hebben Monique en ik geslapen. En ik heb afgelopen nacht heerlijk geslapen.
Hm, als ik dit zo doorlees, merk ik pas echt dat ik mijn schrijfvaardigheid de afgelopen jaren te weinig getrained heb… Lijkt wel een stukje van een scholier, die verplicht iets voor Nederlands moest schrijven Jullie doen het er maar mee 
Net terug…
… van Phil Collins. Was een heerlijke dag, gezellig met mijn vriendinnetje Maar vertel ik morgen wel over, nu erg moe…
Konijnen en snoeren
Fluf is mijn vriendinnetje. Misschien wel een beetje mijn secreteresse, aangezien ze ervoor zorgt dat al mijn oud papier gerecycled wordt. En ze houdt me uiteraard gezelschap, zo door de dag heen. Dat laatste is uiteraard de reden waarom ik haar drie-kwart jaar geleden in huis genomen heb. Als je zoals ik de hele dag boven op je werkkamer zit, kan het erg eenzaam worden. Zo’n konijn is dan gezellig.
Uiteraard loopt ze los rond als ik er ben. Ik heb een doos voor haar op mijn kamer staan, waar ik al mijn oud papier in doe en dat is zeg maar haar speeldoosje. Ze springt erin om mijn oud papier te verscheuren en te verknabbelen. Konijnen zijn immers knaagdieren, die horen te knagen.
En dat ze horen te knagen, betekent dat ik alle snoeren en bedradingen heb moeten verleggen toen ik haar aangeschaft heb. Het is immers niet de bedoeling dat mijn lieve konijntje zichzelf electrocuteert omdat ze het nodig vond aan één van de vele kabels die er op de kamer van een ITer rondslingeren te knagen. Dat betekent overigens zelfs dat ik rond een bepaald stopcontact dat gewoon laag op de grond zit, gaas heb bevestigd. Kippengaas, welteverstaan, anders knaagt ze er alsnog doorheen.
Maar zo nu en dan, als ik aan het werk ben, denk ik er even niet aan. Vandaag was ik bijvoorbeeld bezig met het installeren van Asterisk, zodat wij eindelijk VoIP kunnen gebruiken. Dat heb ik uitgeprobeerd met een andere pc en mijn dure Logitech headset. Ging niet helemaal zoals ik had gepland, dus ik laat de headset even liggen en ga nog wat tinkeren aan de Asterisk configuratie. Op de achtergrond hoor ik Fluf lopen en bij mijn bureau ergens aan knagen.
Knagen?
Ik kijk op, maar het was al te laat. Het snoer van mijn headset was langs mijn bureau naar beneden gevallen en het konijn was eerst. ‘Had hij maar moeten reageren toen ik vijf minuten lang om aandacht gevraagd heb door tegen zijn been aan te klimmen’, zal ze gedacht hebben.
Leuk, zo’n konijn. Maar let goed op je snoeren.
Monique
Het werd haar zoveel gevraagd, dat ze mij gevraagd heeft een foto van haar online te zetten. Dus hier is ze dan, mijn vriendin, Monique.
BIG AD
I’m not in the market to sell anything, but I absolutely love this ad for Carlton Beer. Go check it out.
Youp van ‘t Hek in jarretels
Het grootste probleem met mijn huidige situatie is wel het feit dat ik mijn lief zo weinig voor mij alleen heb. Nergens hebben we echt privacy, we zijn of bij haar ouder, of bij mijn vader en zijn vriendin. Dus dan verzinnen we manieren om toch gezellig samen die kleine dingetjes te doen. Een beetje standaard voor ons op de vrijdagavond is het samen eten. Shoarma meestal, maar ook wel eens McDonalds. Ja ja, niet gezond, maar wel lekker. En dat is toch ook belangrijk als je samen bent.
Vandaag kreeg ik om kwart over zes een smsje, Monique zou om zeven uur thuis zijn en ze had flink honger. Ik sms haar terug dat ik wel alvast de shoarma ga halen en rond zeven uur bij haar zal zijn. Voor de eerste keer in de afgelopen drie jaar ga ik in mijn eentje naar de shoarma keet in Brunssum. Goeie shoarma, maar de mensen zijn niet bepaald vriendelijk. Met name het feit dat ze in het Arabisch met elkaar lopen te praten zorgt ervoor dat ik me daar altijd een inbreker voel. Alsof ze naar het Arabisch overgaan om mij vooral maar niet in het gesprek te betrekken.
Vijf over zeven ben ik bij Monique, de shoarma laat ik in de auto staan. Gezellig samen eten gaat namelijk niet in de keuken van je ouders, dan kun je het net niet over die dingen hebben waar je het eigenlijk over wilt hebben. Dus stapt Monique de auto in en gaan we een stukje rijden, naar het vliegveld in Duitsland. Monique heeft snel nog twee vorken gepakt, zodat we de shoarma niet met onze vingers hoeven te eten, maar verder is het allemaal back-to-basics. Vorige week hebben we McDonalds gedaan, toen konden we nog buiten staan, maar in de regen van vanavond was dat niet mogelijk. De shoarma was lekker en zo met ons samen hebben we het altijd gezellig. Zeker met de langsrijdende auto’s en de lichtjes van het vliegveld op de achtergrond.
De rest van de avond hebben we samen op de bank doorgebracht, aangezien mijn vader en zijn vriendin naar de verjaardag van een vriend waren. Beetje zappen, veel kletsen, beetje knuffelen. Rond half elf stapten we in de auto, Monique was moe en wilde nog even spelen.
Praten doen we continu. Over vanalles en nog wat. Veel over haar werk, mijn frustratie over het moeilijk klanten vinden, ons spelletje. En de mensen die ons spelletje met ons mee spelen.
“Iris is een gothic meisje,” zegt Monique, nadat we het over kleding hebben gehad.
“Nou, ze ontkent het anders in alle toonaarden,” antwoord ik.
“Maar ze draagt wel zwarte jurken, dus is ze gothic,” grapt Monique. Het gesprek gaat even over kleding.
“Zou jou anders ook nog mooi staan, hoor, zo’n mooie gothic jurk.”
Monique is in een grappige bui. De hele avond al. “Is dat weer één van je fantasietjes?”
“Nee schat, dat vind ik niet sexy, dat vind ik alleen maar mooi.”
Het gesprek gaat op grappige toon verder over sexy kleding. Kledingonderdelen komen ter sprake.
“Een rokje… en jarretels? Dat vind jij wel sexy!”
“Nee schat, een rokje is sexy, maar jarretels echt niet.”
“Zou bij jou ook raar uitzien,” zegt ze serieus. Even kijk ik haar niet begrijpend aan, waarna ik snel mijn blik weer op het wegdek laat terugkomen.
“Dan zou je uitzien als, uhm, hoe heet hij ook alweer…” gaat ze verder. “Als Youp van ‘t Hek!”
…
“Nee schat, dat zijn BRETELS.”
